Geschiedenis Vishandel van Nunen

VISHANDEL VAN NUNEN  anno: 1938

Vishandel van Nunen is opgericht in 1938 met de start van ambulante handel door Tinus van Nunen.
Nadat zijn vrouw Rika al jaren aan huis vis verkocht kwam in 1950 de eerste winkel op het huidige adres.
Deze is in 1984 door hun zoon John van Nunen overgenomen en in 1986 grondig verbouwd met een enorme uitbreiding van het assortiment.

In 2007 is de winkel weer helemaal vernieuwd en met een nog breder assortiment aangepast aan de hedendaagse eisen.

VISHANDEL van NUNEN anno: 1938
Zoals gepubliceerd in het boek GOUD VAN BREDA 2008

Dat Breda vele hardwerkende en inventieve ondernemers onder haar inwoners telt en telde is een uitgemaakte zaak. Een wel heel bijzonder voorbeeld van een dergelijke ondernemer was Tinus van Nunen van de Haagweg. Twee jaar voor de oorlog was er crisis alom, werkelozen kregen amper een tientje per week en toch waren er velen, juist in die jaren, die de grote stap waagden en voor zelfstandigheid kozen en ook zonder meer geslaagd zijn.

Met een startkapitaal van vijftig hele guldens schafte Tinus van Nunen zich een bakfiets aan, alsmede een tweedehands weegschaal en een leeg augurkenblik, dat dienst deed als afvalemmer. En voilà, de rijdende viswinkel van Tinus kon van start gaan. De vis zelf kon men in consignatie verkrijgen. Dat scheelde al een flinke slok op de borrel.

Eerst de handel verkopen en dan afrekenen. Maar toch, ga er maar aanstaan. Bedenk wel, dat in die dagen hele legers de straten bevolkten met allerlei soorten handel. De bel stond niet stil. Van schimmige verzekeringleurders tot aan mannen met dekens, van scharensliep tot groenteboer, van lompen- en metaalhandelaren tot lieden die colporteerden met weekbladen. Met allerlei zaken kwam men aan de deur in de hoop iets te verdienen dan wel te verkopen.

Maar Tinus van Nunen had goede vis, ja, verse vis, rechtstreeks aangevoerd uit IJmuiden en de haring kwam uit Scheveningen. De haring kostte destijds een vijftiental centen en soms weleens twintig centen. Om alles koud en vers te houden kocht Tinus regelmatig grote ijsstaven die wel twee kwartjes kostten. Maar zo bleef de boel wel koel en dus relatief vers.
In die tijd kwamen de mensen met een pannetje of een vergiet naar buiten om de vis in te doen.
Met de grote gezinnen van destijds viel er ondanks de schaarste en armoede toch nog wel wat aan de vis te verdienen. Dagelijks fietste Tinus met de bakfiets naar de Belcrumpolder of vaak nog verder naar Terheijden; de jeugd van vandaag zie ik het beslist niet meer doen. Ook voor Tinus was de oorlog een rem op zijn carrière als geslaagd visboer en om niet naar Duitsland te moeten ging hij werken bij de melkfabriek, St. Martinus, aan de Mastboschstraat, helaas nu ook al weer voltooid verleden tijd. De oorlog zorgde ervoor dat de visaanvoer stil werd gelegd en de bakfiets had een poosje rust.

In 1942 trouwde Tinus met Rika en zo gauw het weer mogelijk werd, direct na de oorlog, trok Tinus er weer op uit. Rika verkocht ondertussen vis vanuit huis, waarbij de gang van het woonhuis dienst deed als opslagplaats. Dit werd dan ook de aanzet tot een winkel. De kalender geeft dan al 1950 aan. Die viswinkel van destijds had nog geen vitrine of koeling, de vis lag in stenen bakken en het toegevoegde ijs hield de vis goed. Natuurlijk volgde later de ene aanpassing na de andere en zo werd ook de winkel groter en mooier.

Openingstijden en sluitingstijden waren er officieel wel, maar niemand hield zich daaraan.
Tot ’s avonds laat kregen de van Nunens klanten in of aan de zaak, was het niet voorom dan wel achterom. In 1979 moest Tinus, die al hartpatiënt was, een operatie ondergaan die best riskant genoemd mocht worden. Het Ignatiusziekenhuis had hiervan nog geen kaas gegeten en Tinus onderging deze operatie dan ook in Zwitserland en wel met succes. In 1994 overleed hij op 78-jarige leeftijd. In 1983 had John, de jongste zoon van Tinus en Rika, de zaak overgenomen en ging in 1987 over tot een rigoureuze verbouwing. De handel ging overigens wel gewoon door, zij het wel in een verkoopwagen op straat.

Dat de vrouw van een middenstander het in die jaren niet gemakkelijk had vertelde de nog immer vitale en vaak nog meewerkende moeder* van John van Nunen. Dat zij langzaam maar zeker tegen de negentig liep was haar niet aan te zien. Zij verhaalde van tijden dat ze hoogzwanger was van het zoveelste kind, soms meer dood dan levend was en erg ziek tot vaak twaalf uur in de nacht klanten moest helpen, wat toch ook te denken geeft. Nostalgie en hard werken is niet verkeerd, klanten vonden echter, zeker in die tijd, dat alles maar gewoon was. Gelukkig is, ondanks een teveel aan regeltjes en wetten, heden ten dage dit soort uitwassen geheel verdwenen.

Dat de vrouw van een middenstander het in die jaren niet gemakkelijk had vertelde de nog immer vitale en vaak nog meewerkende moeder* van John van Nunen.

Dat zij langzaam maar zeker tegen de negentig liep was haar niet aan te zien. Zij verhaalde van tijden dat ze hoogzwanger was van het zoveelste kind, soms meer dood dan levend was en erg ziek tot vaak twaalf uur in de nacht klanten moest helpen, wat toch ook te denken geeft. Nostalgie en hard werken is niet verkeerd, klanten vonden echter, zeker in die tijd, dat alles maar gewoon was. Gelukkig is, ondanks een teveel aan regeltjes en wetten, heden ten dage dit soort uitwassen geheel verdwenen.

Tinus van Nunen was meer een soort van visboer die het leven wel zag zitten. Zijn bakfiets, en later de winkel leken meer op een klein theater of kroeg dan wat anders. Er werd echter geen drank geschonken, maar er werden wel moppen getapt. Dat waren nog eens tijden! Voor je plezier boodschappen doen. De foto’s bekijkend is er niet veel fantasie voor nodig Tinus nog te zien rijden op zijn vermaarde bakfiets, luid roepende: “Sint Philipslandse mosselen”. Naar verluid de beste soort in die dagen.

Mensen kwamen de mosselen met pannen tegelijkertijd aan de bakfiets kopen en ook in de winkel. Mosselen waren toen nog te betalen; de prijs van die dingen stijgt nu nog harder dan die van benzine of diesel. Wat zal dat zeebanket in de toekomst kosten?

In de zaak ging alles wel volgens plan, maar van het werk dat een dergelijk bedrijf met zich meebrengt zijn de negen kinderen van het gezin ook niet gevrijwaard gebleven en hebben amper een normale jeugd gehad. De zaak ging altijd voor, er was werk in overvloed. Ze hebben allemaal altijd hard moeten aanpakken, ‘meehelpen’ werd het eufemistisch ook wel genoemd. Dochter Marij en zoon Christ werken tot op heden nog steeds in de zaak. Er is momenteel een kentering waar te nemen in de vishandel. Sommige soorten worden bijna niet meer gekocht en andere soorten daarentegen, zoals tonijn, dorades en zeebaars, zijn weer sterk in opkomst.

Toch probeert John van Nunen nu de oudere vissoorten weer nieuw leven in te blazen, zij het niet letterlijk maar figuurlijk, zoals de rog, de poon, de schelvis, de wijting etcetera. Forellen en oesters die vroeger zeldzaam en duur waren zijn steeds meer gemeengoed geworden.

Wat ook sterk tijdsbepalend is, is de verzorging van de eigengemaakte salades, de soepen en de overheerlijke sauzen. Met gepaste trots weet John te melden dat het hier dan ook allemaal om producten uit ‘eigen keuken’ gaat. En ze mogen inderdaad gezien en gegeten worden!

Een leuk voorval gaat terug in de tijd. De broeders van Huijbergen van een nabijgelegen klooster hadden voor Kerstmis een achttal schotels besteld met overheerlijke vis. Maar een auto om deze te vervoeren was er niet. De oude bakfiets van Tinus was ook niet meer voorhanden, dus werd er naarstig gezocht naar een praktische oplossing. Die was gauw gevonden, de acht schotels werden met een kinderwagen naar het klooster vervoerd, alwaar de lekkernijen in grote dank werden aanvaard. Toch jammer dat er tegenover dat klooster geen nonnenklooster was gelegen, want het zou zeker geroddel hebben gegeven als een kinderwagen het klooster van de broeders werd binnengereden.

Dat klanten trouw kunnen zijn is bekend, maar het volgende slaat alles. In de tijd dat de Haagweg nog dé verkeersader was voor het autoverkeer naar Etten, Roosendaal, Bergen op Zoom, Antwerpen, Brussel, Dordrecht en Rotterdam kwam al het verkeer nog over de Haagweg. De zuidelijke rondweg was nog niet aangelegd en andere ontsluitingswegen in die richting had Breda nog niet. Het is dus echt van vele tientallen jaren terug dat reizigers van toen de winkel van Visboer van Nunen nu nog kennen, weten te vinden en dus nog steeds klant zijn, ook al wonen zij vele tientallen kilometers ver weg. Dat heet een: ’Aanbeveling’ en is meer waard dan een pagina grote advertentie in om het even welke krant!

*Moeder van Nunen is op 7-2-2011 overleden, twee dagen voor haar 90e verjaardag.

Contact met Vishandel van Nunen

Let op! Email wordt niet dezelfde dag gelezen.
Bestellingen kunt u niet per email plaatsen, hiervoor graag even bellen.

Vishandel van Nunen

Wij ontvangen u graag in onze visspeciaalzaak voor kwaliteit en een goed advies!

Adres:
Vishandel van Nunen
Haagweg 159
4812 XC BREDA

Telefoon:
076-5210145

Openingstijden:
Wij staan zes dagen per week voor u klaar.

Maandag tot en met vrijdag van 9.00 uur tot 18.00 uur.
Zaterdag van 9.00 uur tot 17.00 uur.

Ook tijdens vakanties zijn wij normaal geopend!